Η δύναμη της στιγμής είναι ακατάβλητη… Ακόμα κι αν ο νους είναι ισχυρός, προετοιμασμένος, έτοιμος, εκείνη τη στιγμή, εκείνο το δευτερόλεπτο μπορεί να μη δώσει το κατάλληλο σήμα. Για σκέψου… Οταν σε μία αθλητική μάχη η κλεψύδρα μετράει ελάχιστο απόθεμα χρόνου, όταν κρίνονται τα πάντα, συμβαίνουν τόσα πολλά. Και όλα πρέπει να γίνουν τέλεια. Σκέψου απλά, πόσα πράγματα μπορούν να μην πάνε τέλεια, με αποτέλεσμα να γίνει ένα λάθος, που θα κοστίσει ένα όνειρο. Ας μη γινόμαστε άδικοι.
Επτά δευτερόλεπτα απέμεναν στο Ηράκλειο για την Εθνική ομάδα Νέων, προκειμένου να εκδηλώσει επίθεση και να εξασφαλίσει το εισιτήριο για τα ημιτελικά του Ευρωμπάσκετ.
Στην Σιγκαπούρη, απέμεναν 4’’ και η Εθνική ομάδα Πόλο των Ανδρών ήταν αγκαλιά με μία ιστορική πρόκριση μετά από μία ανατροπή που θα συζητιόταν για χρόνια…
Στον αθλητισμό ο χρόνος είναι τόσο σχετικός, όσο και συγκεκριμένος. Τόσο συγκεκριμένος που όταν το ρολόι μηδενίζει σταματούν τα πάντα… Και τόσο σχετικός, που δεν υπάρχει τίποτα που δεν μπορεί να συμβεί, ακόμα και όταν κατρακυλούν προς το μηδενισμό τα δευτερόλεπτα.
Στο Ηράκλειο, ο Νεοκλής είδε τη μπάλα στα 7 δευτερόλεπτα να του φεύγει από τα χέρια και τη Γαλλία να σκοράρει εν τελεί το καλάθι που την έφερε στα προημιτελικά.
Στη Σιγκαπούρη, ο Αργυρόπουλος πήρε μία απόφαση… Να αφήσει τον χρόνο να κυλήσει και όχι να πετάξει τη μπάλα μακριά και να σταματήσει το ρολόι δίνοντας 4 γεμάτα δευτερόλεπτα για μία οργανωμένη επίθεση. Η Ισπανία σκόραρε στο τελευταίο δέκατο του δευτερολέπτου πριν τη λήξη. Η Εθνική ηττήθηκε στα πέναλτι.
Και στις δύο περιπτώσεις η Ελλάδα ηττήθηκε. Και στις δυο περιπτώσεις, η στιγμή ήταν πιο ισχυρή. Και στις δύο περιπτώσεις, υπήρξαν φωνές διαμαρτυρίας για τα λάθη που έγιναν.
Μα αλήθεια, πιστεύει κανείς ότι αν καταδικάσεις έναν αθλητή για ένα λάθος, ή μία απόφαση που δεν το δικαίωσε, θα στεναχωρηθεί περισσότερο;
Πιστεύει κανείς ότι ο τηλεθεατής, ή ο φίλαθλος της Εθνικής έχει πιο έντονα συναισθήματα λύπης, από τον αθλητή και τους συμπαίκτες του, όταν βλέπουν ώρες ιδρώτα, ατελείωτης προπόνησης, και υπεράνθρωπης προσπάθειας, να γλιστρούν από τα χέρια του, μαζί με τα όνειρα μίας ζωής;
Η μήπως πιστεύει κανείς εμείς, ως τηλεθεατές αγαπάμε περισσότερο την πατρίδα;
Όχι, βέβαια, είναι ο εγωισμός και η καταρρακωμένη περηφάνεια μας, που οδηγεί τα ένστικτα και δεν καταλαβαίνουμε ότι μία αποτυχία, είναι εξαιρετικά δυσάρεστη, αλλά είναι ο θεμέλιος λίθος της επόμενης επιτυχίας. Όποτε κι αν έρθει αυτή…
Όλοι οι πρωταγωνιστές των εκδόσεων της MVPublications μας διδάσκουν ότι άρχισαν να κερδίζουν όταν κατάλαβαν γιατί …έχασαν. Ενα ματς, ένα πρωτάθλημα, ένα στόχο. Με ή χωρίς δικό τους λάθος. Ας κρατήσουμε τα αναθέματα για άλλους. Οχι για αυτούς που έχουν αποδείξει με κάθε κύτταρο του οργανισμού τους, ότι κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν. Όχι μόνο για τον εαυτό τους, αλλά και για την πατρίδα τους, για όλους εμάς. Κάποιες φορές θα επιτύχουν, κάποιες άλλες θα αποτύχουν. Σημασία έχει ότι κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν. Και πολλές φορές, πάρα πολλές φορές, μας έχουν προσφέρει στιγμές ανείπωτης χαράς.
